Dojazd do nieruchomości – reguły i przepisy

Gminy nie są odpowiedzialne za drogi prywatne, prowadzące do danej nieruchomości. Nie mogą ingerować w oznakowanie takich dróg, ani o ich stan. Za to odpowiedzialni są ich właściciele.

Ruch na drodze wewnętrznej

Drogi wewnętrzne zasadniczo nie podlegają Prawie o ruchu drogowym. Aby na takiej drodze przestrzegano przepisów drogowych należy je oznaczyć znakami oznaczającymi strefę ruchu, bądź zamieszkania.

Odpowiedzialność cywilna

Za wyrządzoną szkodę lub krzywdę, która miała miejsce na drodze wewnętrznej, odpowiedzialność ponosi zarządca drogi.

Ruch drogowy na drogach w strefie zamieszkania i strefie ruchu

Zasady organizacji ruchu przedstawia Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Za drogi w strefach zamieszkania lub ruchu odpowiedzialny jest wojewoda. Podmioty zarządzające tymi drogami odpowiadają za stosowanie odpowiednich znaków, sygnałów drogowych.

W przypadku tych dróg należy przygotować projekt organizacji ruchu, a podmiotem właściwym do jego sporządzenia jest zarządca drogi, tj. osoba fizyczna, osoba prawna, czy wspólnota mieszkaniowa.

Jeżeli drogi krzyżują się a każda z nich należy do innego zarządcy, za organizację ruchu odpowiada zarządca drogi o wyższej kategorii.

Zarządzający drogą jest zobligowany do wyznaczenia objazdu drogami różnej kategorii w sytuacji, gdy droga, za której organizację są odpowiedzialni jest zamknięta dla ruchu, bądź ruch ten jest znacznie ograniczony.

Projekt nieobowiązkowy – kiedy?

Projekt organizacji ruchu nie jest wymagany, gdy właściciel lub zarządca nie posiada dróg w strefie ruchu, czy zamieszkania. Działania podejmowane na tych drogach ma charakter cywilnoprawny. Oznacza to, że właściciela takiej drogi lub zarządcę nie można poddać kontroli sądowoadministracyjnej, co skutkuje tym, iż nie ma możliwości zaskarżyć go do sądu administracyjnego.

Dodatkowo gminy nie mogą utrzymywać dróg wewnętrznych, remontować ich
i pokrywać kosztów remontu, odpowiadać za oznakowanie, nawet w sytuacjach, gdy drogi te są drogami dojazdowymi do posesji niektórych mieszkańców gminy.

Odpowiedzialność karna i społeczna

Z przestępstwami można się spotkać w każdej branży, w każdym miejscu. Instytucje państwowe i samorządowe mają obowiązek zgłoszenia popełnionego przestępstwa. Najważniejsza jest jednak bez względu na miejsce pracy – odpowiedzialność społeczna.

Przestępstwa na co dzień

Wiele osób spotyka się z przestępstwem chociaż raz w życiu. Wówczas pojawia się dylemat, czy je zgłaszać, czy też nie. Wiele osób boi się bowiem konsekwencji takiego zgłoszenia – o własne zdrowie, czy bezpieczeństwo. Społeczeństwo jak ognia pragnie uniknąć problemów i komplikacji, dlatego też wiele osób nie reaguje na popełnienie przestępstwa.

Odpowiedzialność społeczna

Kodeks postępowania karnego wyraźnie mówi, iż każdy kto jest świadkiem popełnienia przestępstwa lub dowiedział się o nim ma obowiązek względem społeczeństwa do jego zgłoszenia policji lub prokuraturze. Nie jest to jednak obowiązek prawny i nie grożą za jego niewykonanie kary ograniczenia czy pozbawienia wolności.

Odpowiedzialność prawna

W niektórych sytuacjach jednak obowiązek ten jest obligatoryjny, a za jego niewykonanie grożą sankcje. Osoba, która posiada informacje o dokonaniu czyny zabronionego, jego planowaniu lub przygotowaniu i nie zgłosi tego do odpowiednich organów podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat. Zapis ten dotyczy takich zbrodni jak: ludobójstwo, zamach stanu, szpiegostwo, zamach na Prezydenta RP, zabójstwa oraz morderstwa, piractwa itp.

Przestępstwo popełnia również osoba, która ze względu na strach przed odpowiedzialnością karną, która może jej grozić lub jego najbliższym, nie zawiadamia odpowiednich organów o popełnieniu przestępstwa. Osoby te nie polegają karze.

Wyjątki od kary i popełnienia przestępstwa

Nie popełnia przestępstwa osoba, która zaniechała zawiadomienia policji lub prokuratury na podstawie swoich przypuszczeń, że przestępstwo było przygotowane, usiłowane, bądź dokonane. Czynem zabronionym nie jest również niepoinformowanie policji o przestępstwie przez osobę, która próbowała nie dopuścić do jego popełnienia.

Obowiązek ten nie dotyczy również adwokatów, czy księży, jednak dziennikarze, lekarze, lekarze stomatolodzy, instytucje państwowe i samorządowe już podlegają temu obowiązkowi.

Zawiadomienie o przestępstwie

Jeśli posiadamy informacje o usiłowaniu, próbie lub dokonaniu czynu zabronionego -informujemy o tym policję lub prokuratora. Forma zgłoszenia jest dowolna. Najważniejsze, by zgłoszenie dotarło do odpowiedniego organu.

Fałszywe zeznanie

Za składanie zeznań mijających się z prawdą grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności do 2 lat. Sytuacja ta zachodzi, gdy wiemy o niepopełnieniu przestępstwa, a nie gdy w naszej ocenie przestępstwo miało miejsce, lecz po przeprowadzeniu dochodzenia okazuje się, że czynu zabronionego nie popełniono.

Zawód zarządcy nieruchomości – jak być docenionym

Praca zarządcy nieruchomości jest wymagająca. Osoba pracująca na tym stanowisku powinna cechować się nie tylko znajomością obowiązujących przepisów prawa, ale także posiadać wysokie zdolności organizacyjne i komunikacyjne. Zawód ten jest również bardzo stresujący z uwagi na wiele nieprzewidzianych losowych sytuacji. Jak zatem pokazać lokatorom, jak ciężko dla nich pracujemy, by docenili wysiłki?

Człowiek-orkiestra

Zarządca nieruchomości jest odpowiedzialny praktycznie za wszystko: począwszy od codziennego funkcjonowania nieruchomości po czuwanie nad stanem lokali i podnoszenie ich wartości rynkowej. Niektórzy doświadczeni zarządcy wykonują zadania również z zakresu zarządzania budżetem, księgowości, administracji infrastrukturą techniczną,
czy sprawowania nadzoru nad firmami serwisującymi budynek.

Praca zarządców jednak często jest niedoceniana. Co robić, by lokatorzy zauważyli wysiłki i wkład zarządców?

 

Bezpośredni kontakt z lokatorami

Ważny jest tutaj kontakt z lokatorami. Warto, spotykając ich na ulicy, czy w budynku, warto zaczepić ich i porozmawiać. Tematów do rozmów może być wiele: można pochwalić się podjętymi działaniami, inwestycjami, czy zapytać, czy nie ma żadnych problemów ze strony lokatorów, czy wszystko jest w porządku z zakresu administracji budynku. Dzięki takim rozmowom zarządca poznaje również bieżące potrzeby lokatorów.

 

Kontakt za pomocą Internetu

Kontakt za pomocą Internetu sprawdza się w przypadku zabieganych lokatorów, bądź młodych mieszkańców. Zapewnia on stały kontakt lokatorów z zarządcą, płynny przepływ informacji, a także jest miejscem, gdzie zawarte są wszystkie najważniejsze informacje dot. danej społeczności.

 

Przykładem takiej aplikacji jest SmartFM, która to pozwala na przechowywanie danych, wzorów ważnych dokumentów, rozliczeń, czy zgłoszeń, a także umożliwia dodawanie informacji o przetargach i ich rozstrzygnięciach. Optymalizuje to kontakt zarządcy z mieszkańcami.

 

Konsultacje

Konsultacje z kolei mają sprawić, by mieszkańcy nie czuli się pomijani przy dokonywaniu wyborów przez zarządcę. Dzięki nim lokatorzy czują, że zarządca liczy się z ich zdaniem, rozpatruje pewne sugestie. Mieszkańcy mogą być również źródłem innowacyjnych rozwiązań, na które zarządca samodzielnie, by nie wpadł. Mają oni bowiem świeży obraz na niektóre sprawy.

 

Wymierna praca

Kontakt z lokatorami, czy to osobiście, czy przez Internet niestety na niewiele się zdadzą, jeśli nie będą oni dostrzegać wyników pracy zarządcy. Dlatego w pierwszej kolejności zarządca powinien dbać o wykonywanie swoich podstawowych zadań dotyczących nieruchomości.

Zarządzanie nieruchomością a umowa z operatorem telekomunikacyjnym

Po wprowadzeniu zmian do Ustawy o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych nie powinno być już żadnych niedomówień w sprawie podpisywania umów z operatorami telekomunikacyjnymi za zarządcami nieruchomości. A jednak. Są one nadal i często wątpliwości te wyjaśnia sąd w trakcie postępowania sądowego.

Jasny przepis

Ustawa o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych wprost mówi, iż zarządca danej nieruchomości może podpisać umowę z konkretnym operatorem telekomunikacyjnym
i nie wykracza to poza zakres jego działań.

Przy podpisywaniu takiej umowy zarządca musi jednak pamiętać, iż nieruchomość tworzą różne osoby fizyczne i prawne. Dlatego też czynności podejmowane przez zarządcę nie mogą ograniczać praw właścicieli zarządzanej nieruchomości, chyba, że wyjątki są określone ustawą.

Czynności a uprawnienia

Jak wcześniej zostało wspomniane zarządca nieruchomości podpisując umowę z konkretnym operatorem nie przekracza zakresu swoich czynności. Jednak należy się zastanowić nad tym, czy zarządca w ramach zwykłego zarządu posiada do tego typu czynności uprawnienia.

Ustawa

Ustawa mówi między innymi, że zarządca nieruchomości jest zobowiązany do umożliwienia operatorom umieszczenia na nieruchomości obiektów, a także urządzeń, które należą do infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepis ten nie świadczy jednak o tym, że zarządca wyraża zgodę. Zgoda zarządcy może dotyczyć nieruchomości, które stanowią własność Skarbu Państwa, które z kolei należą do zarządu Lasów Powszechnych lub zarządu drogi jako zarządcy pasa drogowego. Przepis ten jednak nie dotyczy umów z operatorami telekomunikacyjnymi.

Pozwolenie współwłaścicieli

By uniknąć tego typu dylematów najlepiej uzyskać pozwolenie od współwłaścicieli. Jest to trudne w przypadku zarządzania nieruchomościami wspólnymi, gdzie współwłaścicieli jest często około kilkaset a nawet kilka tysięcy osób. Oni z kolei mogą je wyrazić lub nie, czy to ze złośliwości, czy dla zasady.

Koszty utrzymania nieruchomości – kto za co płaci

Kto tak naprawdę odpowiedzialny jest za ponoszenie kosztów utrzymania nieruchomości – właściciel lokalu, czy członkowie spółdzielni, a może wszyscy?

 

Mienie spółdzielni mieszkaniowej

 

Własnością spółdzielni mieszkaniowej są te nieruchomości, które służą jej do prowadzenia działalności z zakresu budownictwa, handlu, usług, działalności oświatowej, administracyjnej i innej. Działalność taka wiąże się jednak z ponoszeniem kosztów.

 

Zobowiązania finansowe

 

Na podstawie Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych koszty działalności spółdzielni ponoszą dane osoby w różnych stopniu. Członkowie spółdzielni oraz osoby, które nimi nie są, lecz posiadają spółdzielcze prawo do lokali muszą ponosić wydatki przeznaczone na eksploatację i utrzymanie nieruchomości w odpowiednim procencie zależnym od części jaką ich posiadają.

 

Właściciele lokali, którzy są równocześnie członkami spółdzielni mieszkaniowej są zobowiązaniu do uiszczania opłat określonymi w statucie. Dotyczą one wydatków na eksploatację oraz utrzymanie lokali, części wspólnych, czy nieruchomości, które należą do spółdzielni.

 

A co z właścicielami, którzy nie są członkami spółdzielni? Oni też muszą uiszczać opłaty. Koszty te dotyczą użytkowania i utrzymania lokali i nieruchomości wspólnych, a także nieruchomości, które stanowią mienie spółdzielni.

 

Podsumowanie

 

Patrząc na wcześniejsze wyliczenia koszty dotyczące utrzymania nieruchomości, które zaliczają się na poczet spółdzielni opłacają wszyscy, którzy posiadają prawa własnościowe, co do lokali, bądź są właścicielami. Nie ma tu znaczenia, czy jest się członkiem spółdzielni mieszkaniowej, czy też nie.

 

Natomiast wydatki dotyczące utrzymania wszystkich nieruchomości, które są własnością spółdzielni nie obejmują tylko właścicieli nie będących członkami spółdzielni. Takie osoby pokrywają koszty użytkowania i utrzymania tylko tego mienia spółdzielni, które jest przeznaczone do wspólnego korzystania przez lokatorów. Do nich można zaliczyć m.in. place zabaw, parkingi, drogi wewnętrzne i niektóre budynki.